Bir suredir yazamiyorum ve 'donusum muhtesem olacak' sozune yarasir bir yaziyla karsinizdayim :) . Blog yazilarimdan birinde Bungy Jumping yapmaktan bahsetmistim sizlere. Inanilmaz heyecanli bir o kadar da korkulu bir ekstrem aktivitesidir kendileri.
Gectigimiz ay uzun bir yolculuk yaparak ve okyanuslari asarak dunyanin diger ucuna geldim. Yani Yeni Zelanda' ya (Yeni Zelanda yazilarima pek yakinda baslayacagim) ve geldigimin 2. haftasinda birkac arkadasimla, bulundugum sehre yani Dunedin'a yaklasik 3-4 saat uzaklikta ufak bir tatil beldesi olan Queenstown'a gittik. Ama neredeyse tum doga sporlari aktivitelerinin yapildigi muhtesem bir yer diyebilirim. Daha sonraki yazilarimda fotograflarla ayrintili sekilde anlatacagim. Gelelim konumuza. Tabi boyle bir yere gelip de bungy yapmadan doner miyim ben? Tabiki hayir:). Dunya'da ilk ticari bungy'nin yapildigi muazzam, unlu Kawarau Koprusunden atlamak uzere yola koyulduk ben ve arkadaslarim. Tabii yaklasik 2 saat oncesinden kayitlarin yapildigi subeye gittik. Beklerken izledigim bungy videolari heyecanimin baslamasina neden oldu. O ana kadar 'ne var sanki ilk kez atlamiyorum ki' gibi sozlerim bogazimda dugumlenmis bulundu. Otobuslere dogru ilerlerken 'noluyo ozge yoksa korkuyor musun? ' gibi komik komik kendimle konusmalarim da cabasi tabii.
Iste Kawarau otobusune binerken :)
Otobuste Avusturalya'li bir kiz yanimda oturuyordu. Sohbet ederek gittik ve onun da en az benim kadar heyecaninin olmasi nedense beni biraz rahatlatti. Bak dedim gordun mu sadece sen degilmissin hehe... yarim saatlik bir yolculuktan sonra Kawarau Bridge karsimdaydi. Tam manzaranin buyusune kapilmisken sira sira cigliklarla atlayanlari gorunce ne hissettigim anlatilmaz yasanir ancak. Once ustumdeki agirliklardan kurtuldum. Daha sonra kilomu tartip elimin ustune kac kilo oldugum yazildi ve kopruye dogru yol aldim. Arkadaslarim benden sonra geldiler. Ne acelem vardi bilmiyorum ama ilk ben atlamak icin siraya girmis bulundum bir kere. Yaklastikca ve atlayanlari daha da yakindan gordukce iyice olup olup dirildim dogrusu. Kemerim takildi ve basladim beklemeye. Bir yandan da arkadaslarima once siz bi atlayin sonra ben atlayayim nooluurr demeye basladim ama olan olmustu bir kere :). Efenim sira bana geldi ve beni en uca oturtup ayak bileklerime once havlu sardilar ve onun ustunden de iple sikica bagladilar. Havluyu gorunce ya cozulurse, ya gevserse dusunceleri insanin elinde olmadan beynini kemiren seyler malesef.
Gorevli yardimiyla ayaga kalktim ve ustte de goruldugu uzere en uc noktaya yuruyemesem de surumdum diyeyim. Asagi bakmak gibi bir delilik yaptim ve nehri gorunce hemen kaldirdim basimi. Kapattim gozlerimi 2 saniye. Saka gibiydi. Daha sonra suya degmeyi isteyip istemedigimi sordu gorevli ve ben de sadece kollarima kadar istedigimi soyledim. Gulumsedi hatta siritti evet evet siritip bekle ve gor dedi. O sirada gulsem mi aglasam mi sasirdim. Korkacak ne var diye diye geldigim o noktada deli gibi korkuyordum. Bir yandan devamli arkaya donup yapamayacagim ben sanirim diye bagiriyorum kucuk emrah modunda. Diger yandan da yanimdaki adam karsi kameraya gulumse, poz ver diyor. Ben agladim aglayacagim, bir pozum eksikti diyorum icimden. Zaten yandaki direk de tek tesellim olmus ve sonuc yukarida:).
Iste tum bunlardan sonra gorevli 1-2-3 dedigi anda kendimi atmaktan baska carem kalmadigini anlamis bulunmaktaydim. Kollarimi iki yana acarak kendimi bosluga biraktim ve deli gibi ciglik atarak muthis bir hizla ucmaya basladim. Asagi dogru hizla inmemle suya girmem bir oldu. Tamamiyle nehre girip cikmistim. Sanirim heyecanim gecsin diye bu surprizi yaptilar ama cok cok guzeldi. Suya dalip cikinca supeeer diye avazim ciktigi kadar bagirmaya basladim.
Hani daha onceki yazimda demistim ya ucmak nasil bir sey bilir misiniz? Iste boyle bir sey. Bosluktasin ve yuzune carpan o ruzgari hissediyorsun. Gercekten hissediyorsun ve bu duyguyu ancak boyle birkac alisilagelmis sozcukle ifade etmekten baska sansin kalmiyor. Atlamak uzere oldugun o anda, korkmadim diyen olamaz sanirim. Dusunsenize sadece ayaklarinizdan iple baslisiniz ve kendinizi ucuruma atiyorsunuz. Evet tam olarak boyle ve kimse sizi zorlamiyor atlayacaksin diye. Sirf anlatilamayan bir zevk icin kendini atiyorsun, bir de ustune para veriyorsun:). Annemin de dedigi gibi akli basinda insanin yapacagi sey degil bu delilik diyenler de vardir icinizde, ben de yapmak istiyorum diyenler de... Simdi bir daha yapmak istiyor musun diye soracak olursaniz kesinlikle istiyorum derim. Hatta bu atladigim Kawarau koprusu 43 m yukseklikte idi. Duyunca ben de aa cok yuksek degilmis ki canim dedim ama gelin bir de atlamak icin o en ucta durun...
Bir de buradan cok daha yuksek kanyon var. Yanlis hatirlamiyorsam yaklasik 143 m civarinda yukseklige sahip.
Eger firsatim olursa bu kez daha az korkarak(inanmasi guc ama) atlayacagim.
Bir bungy macerasi daha boyle geldi ve gecti. Umarim merak edenlere yeteri kadar kilavuz olabilmisimdir. Sadece istediginden emin olmak ve korkularina yenik dusmemek. Hepsi bu...
Sevgilerimle...
